Tagarchief: huis

Vasnetsov Huis

 

Viktor Vasnetsov (1848 – 1926) was van huis uit schilder maar hij ontwierp in 1894 zijn eigen huis. Dit huis is een van de weinig overgebleven houten huizen in Moskou, is nu een museum en staat letterlijk ingeklemd tussen twee enorme flatgebouwen.

Vasnetsov was zeer veelzijdig. Hij schilderde iconen, fresco’s, portretten, sprookjestaferelen en landschappen. Hij ontwierp de meubels in zijn huis, de nieuwe muts voor de Russische soldaten en de façade van de Tretjakov Galerij.

Vasnetsov schilderde naar verluid het allerliefst sprookjestaferelen. Hierboven de Russische versie van “De Schone Slaapster”. Hij heeft 10 jaar aan dit doek gewerkt en hij heeft het net voor zijn dood in 1926 afgemaakt en gesigneerd.  Dit enorme schilderij heeft het atelier op de zolder van zijn huis nooit verlaten en is daar nu te zien voor het publiek.

Hollands Huisje

Op het landgoed Kuskovo staat sinds 1749 een Hollands Huisje, of beter gezegd de Russische interpretatie daarvan. De muren zijn van boven tot onder betegeld met Delfts blauwe tegeltjes, de kamers schijnen in de Sovjet tijd regelmatig als filmdecor gediend te hebben.


Helaas hebben ze de buitenkant beschilderd alsof het bakstenen zijn in plaats van daadwerkelijk bakstenen te gebruiken.

Romanov Kamers

Achter het Kremlin, een beetje verstopt achter een grote muur, ligt een prachtig klein museum met de naam “De kamers van de Romanov Bojaren”.

DSC05049

Dit is waar de familie Romanov in de 16e eeuw woonde. Men zegt dat de 1e tsaar van de Romanov dynastie in dit huis is geboren in 1596. Het museum heeft de Sovjet-periode overleefd en laat nu het leven van de adel zien in de 16e en 17e eeuw, met op de 1e verdieping het mannengedeelte en op de 2e verdieping het deel voor de vrouwen en kinderen tot 6 jaar.

DSC05046

DSC05053

Gogol huis

caption

In Rusland worden grote schrijvers altijd geëerd met minimaal één standbeeld en vaak ook met een ‘huismuseum’ vol  herinneringen aan het leven van de schrijver. Nikolaj Gogol (1809-1852) vormt daarop geen uitzondering. De schrijver van vele korte satirische verhalen (de Neus, de Mantel) en van de roman Dode Zielen werd geboren in Oekraïne en overleed na vele omzwervingen en een zwaar leven in dit gele huis in Moskou.

IMG_092311_big

Tijdens de officiële rondleiding door het huis komen Gogols verborgen transseksualiteit en godsdienstwaanzin niet aan de orde. Ook de diepe depressies die hem achtervolgden en heftige wanen die hem ertoe dreven het manuscript van het tweede deel van Dode Zielen pagina voor pagina te verbranden worden niet benoemd.  Wel krijgen we de open haard te zien waar het gebeurde.

IMG_0926 IMG_0934

Tot mijn verbijstering vertelt de gids wel in geuren en kleuren over Gogols doodsstrijd. “Hij bleef maar vragen om een ladder”,  vandaar dat zijn laatste woorden (Bijbelteksten) in de vorm van een ladder zijn opgeplakt naast zijn dodenmasker (…) Ook vertelde ze dat hij misschien levend begraven is. Bij herbegraving werd schijnbaar ontdekt dat het lichaam ondersteboven in de kist lag en er zaten  diepe krassen aan de binnenkant van het deksel.  Ook ontbreekt nog steeds ieder spoor van zijn schedel…

Wat een typische onderwerpskeuze!

 

Tsaar Peter Huisje

IMG_0475

 IMG_0470

Afgelopen weekend heb ik eindelijk het Tsaar Peter Huisje bezocht op het landgoed Kolomenskoje. Het is een soort open lucht museum op een heuvel aan de rivier met verschillende interessante gebouwen, waarvan enkele op de wereld erfgoedlijst staan. Met het Tsaar Peter Huisje uit Zaandam in mijn hoofd was ik er al een keer voorbij gelopen, maar dit spik splinternieuwe huisje in ‘vakantieparkstijl’ is toch echt de door Nederlandse militairen van de genie nagebouwde kopie van het huisje uit Zaandam!IMG_0478IMG_0480Tsaar Peter bracht in 1697 een bezoek aan Nederland om er te leren over scheepsbouw en industrie. Hij verbleef enkele dagen in het houten huisje van Gerrit Kist in Zaandam. Hij stak er heel wat van op en zodoende worden er nu nog steeds een aantal Nederlandse woorden in het Russisch gebruikt. Kijk maar naar dit lijstje dat in het huisje ligt. Overigens is dat niet het enige Nederlands in het huisje, alle bijschriften zijn ook in het Nederlands, dat is uniek in Moskou!

Wandelende huizen

Huis burgemeesterDit is het huis van de burgemeester van Moskou op Tverskaya Straat. De onderste verdieping staat er al sinds 1782. Dat wil zeggen het huis stond eerst 14 meter verder naar voren…

 In 1935 besloot het regime dat Gorkistraat (zo heette Tverskaya toen) meer allure moest krijgen en een centrale rol moest gaan spelen bij parades en feestelijke demonstraties. De straat moest daarom twee keer zo breed worden gemaakt. Om dat te kunnen bewerkstelligen werden heel veel bestaande panden rigoureus gesloopt en werden de straatjes en steegjes eromheen ‘recht gelegd’.

wandelende huizen1

Slechts enkele historische panden mochten behouden blijven en dat betekende dat ze in hun geheel moesten worden verplaatst. De techniek om dit te doen werd in de Sovjet Unie ontwikkeld, naar voorbeeld van de Amerikanen, die al in 1880 huizen konden verplaatsen. Alleen waren die huizen van hout en dus een stuk lichter.

wandelende huizen2

Het huis van de burgemeester werd in 1937 in 40 minuten zo’n 14 meter naar achter gerold en op de nieuwe fundamenten geplaatst, terwijl de bewoners gewoon lagen te slapen. Vervolgens werden alle leidingen weer aangesloten en ging men over tot de orde van de dag. Het verhaal gaat dat men de bewoners met opzet de verkeerde datum van de verplaatsing doorgaf, zodat iedereen rustig doorsliep tijdens de verplaatsing.wandelende huizen4

 

Het huis aan de kade

DSC04546

Het sombere elf verdiepingen hoge appartementencomplex op de foto ligt direct aan de Moskou-rivier en kijkt uit op het Kremlin. Het gebouw heet in de volksmond “Het huis aan de kade” (Дом на набережной – Dom na naberezjnoj) naar het gelijknamige boek van Joeri Trifonov. Het complex werd eind jaren twintig gebouwd voor de partij-elite en was van alle gemakken voorzien met onder andere liften, een warenhuis, een kleuterschool, sportfaciliteten, een kliniek en een bioscoop en natuurlijk 24-uurs bewaking door de voorganger van de KGB. Alle appartementen waren volledig ingericht met dezelfde meubels, die allemaal keurig gelabeld waren. De partij bepaalde wie waar woonde. Hoe hoger de rang/aanzien hoe groter het appartement.

 DSC04474    DSC04469

Het gebouw is een van de meest lugubere plaatsen in Moskou die ik ken. Eind jaren dertig ‘zuiverde’ Stalin namelijk ook zijn eigen partijtop en moet er in alle trappenhuizen een vreselijke angst geheerst hebben. Die angst kun je je ook nu in het gebouw nog levendig voorstellen. Wie is er vandaag aan de beurt? Komt daar een auto? Waar stoppen ze? Is het hier, of bij de buren? Iedereen was bang om het volgende slachtoffer te worden van de verschrikkelijke terreur. De vaders werden vermoord, de moeders verbannen naar een werkkamp en de kinderen kregen een nieuwe naam en werden naar kindertehuizen verspreid over de Sovjet Unie gestuurd.

Joeri Trifonov (1921-1981) woonde als kind in het complex. Zijn vader was een hoge partijfunctionaris, die in 1937 werd gearresteerd en geliquideerd. Over die tijd uit zijn jeugd schreef hij de aangrijpende roman met de titel Het huis aan de kade, die in 1972 voor het eerst verscheen.

966860

Poesjkin huis

In deze gele of  ‘Grote hemelvaart’ kerk in Moskou is in 1831 de dichter Alexander Poesjkin (1799 – 1837) na vele escapades uiteindelijk getrouwd met de 13-jaar jongere Natalja Gontsjarova. DSC04124

Na het huwelijk zijn ze niet ver van de kerk gaan wonen in dit blauwe huis aan de Oude Arbat. De eerste verdieping van het huis, waar ze slechts enkele maanden hebben gewoond, is liefdevol ingericht met enkele persoonlijke bezittingen, familie portretten en brieven van de schrijver. Op de onderste verdieping is een prachtige tentoonstelling te zien van prenten, litho’s en aquarellen van Moskou in de tijd dat Poesjkin opgroeide, dus vóór de grote brand in 1812. Erg mooi om te zien hoe de stad veranderd is of juist weer in oude staat is hersteld.

IMG_2536

Tegenover het huis staat een standbeeld van het echtpaar Poesjkin, dat vier kinderen kreeg alvorens Poesjkin 6 jaar later na een duel in St. Petersburg stierf.

IMG_2540

 

 

Gesloten

Op mijn tochten door Moskou heb ik al heel wat keren voor een dichte deur gestaan. Dan had ik me verheugd om een bepaald huis of museum, of zelfs een winkel te bezoeken en dan hangt er een bordje op met “vandaag rustdag” of “vandaag schoonmaakdag” of “wij verbouwen” of “zo terug”.

Vandaag wilde ik naar het Melnikovhuis. Een heel bijzonder cilindervormig huis, dat in 1927 is ontworpen door Konstantin Melnikov, een van de beroemdste architecten van Rusland. Nadat ik het huis uiteindelijk had gevonden (het ligt verstopt tussen hoge gebouwen) was de teleurstelling enorm. Het huis was niet alleen vandaag gesloten, het is helemaal niet meer open voor het publiek. Het huis en de tuin staan duidelijk te verkommeren en schreeuwen om onderhoud.

IMG_2533

Op het bordje op het hek stond dan ook dat het huis, dat tot 2006 werd bewoond door de zoon van Melnikov, in gevaar is. De stichting tot behoud van de Russische avantgarde probeert het huis te redden. Maar of dat in deze zware economische tijden (door de val van de Roebel schieten de prijzen hier omhoog) zal lukken is nog maar de vraag.

Gorkihuis

IMG_2501

Vandaag heb ik het Gorkihuis bezocht. Dit Jugenstilhuis is in 1900 ‘op bestelling’ ontworpen door Fjodor Sjechtel voor de miljonair Stepan Rjaboesjinski.

In 1931 ‘gaf’ Stalin het huis aan de socialistische schrijver Maksim Gorki, nadat hij hem had gedwongen om terug te komen uit het buitenland. Gorki werd gebruikt als propagandawerktuig en werd 24 uur per dag door twee agenten in de gaten gehouden. Opvallend genoeg is de kamer van die agenten is ook te bezichtigen. Het Gorkihuis wordt niet door de Russische overheid ondersteund, zodoende zijn niet alleen de ‘Sovjetsprookjes’ zichtbaar.

IMG_2522

 

IMG_2521

In het huis zijn prachtige Jugendstil details zichtbaar: in de rijk bewerkte deurposten, de zwierig vergulde handgrepen, vele schitterende glas-in-lood ramen en dromerige plafonds. Maar echt spectaculair is de vloeiende trap! Gemaakt van gepolitoerd kalksteen uit Estland. Gevormd als een aanrollende golf op het strand, met op het eind een lamp die op een kwal lijkt.

 

 

 

 

Verhuisd!

Vijf weken geleden waren we in Nederland onze spullen aan het inpakken en nu zijn we in Moskou dezelfde spullen weer aan het uitpakken. Twee dagen geleden kwam de verhuizer met een team van vier man en een paar kleine vrachtautootjes voor rijden om alles af te leveren.

Het was een hele klus om alles naar binnen te slepen en de grote meubels op hun plek te zetten. Aan het einde van die chaotische dag was het heerlijk om eindelijk weer in ons eigen bed te slapen, al was het dan in een huis vol dozen!

Inmiddels is de keuken, als hart van ieder Russisch huis, helemaal op orde en vorderen de andere kamers gestaag. De boeken staan nog keurig opgestapeld in dozen in de TV-kamer. We hebben nog een leuke klus voor de boeg!

Week 5 Moskou 016